समीप तुझ्या आहे मी, तरी का शोधतेस मला,
भिरभिरते का नजर, अंतर्मनात डोकाव जरा,
तुझ्या रोमारोमात मीच असे,भान कसे नुरले तुला,
नको शोधूस इतरत्र, तुझ्यात वास करतो खरा,
अर्ध्यावाटेत सोडीला, हात तू माझा खरा
सोबत हवी होती तुझी,झिडकारले तू मला,
निर्णय तुझा ठाम होता,स्वप्नांचा झाला चुरा,
मागे वळूनी पाहत होतो,शेवटची नजर भिडवाशील का जरा...
चित्त तुझे लागत नाही, निर्णय डळमळीत झाला,
प्रेमच असे अपुले,काहूर झाले चित्ती तुझ्या,
उभा आहे वाटेवर, हात तुझा धरायला,
सखे एकरूप होऊ, आयुष्याचा प्रवास करायला.....
--भूपेंद्र परांजपे

हे अंबे जगद-जननी ,ठेवी तुझा वरद-पाणी,
आम्हा बालकांवर,
आम्ही लेकुरे अजाण तुझी, सारे अपराध क्षमा करी,
कृपा आम्हावर तुझी राहो निरंतर,
सुबुद्धी आम्हास दे, दुष्टबुद्धी विनाशु दे,
चित्त अमुचे सदा राहो स्थिर,
आदिशक्ती तू, असुर-मर्दिनी तू,
अंबे असेच रक्षण कर,
सदा घडो तुझे स्मरण, आलो तुला शरण,
घालितो लोटांगण चरणांवर.......
-भूपेंद्र परांजपे

सुखाचा माग काढतो मी,
त्यास गाठण्यासाठी वाट्टेल ते करती मी,
सुख म्हणजे काय ते माहित नव्हते,
उकल त्याची काढण्यासाठी झटत होतो मी,
सुखास गाठले परी हव्यासास नाही जिंकलो,
सुखाच्या हव्यासापायी भटकत होतो मी,
सुख असते केवळ मृगजळ, फार उशिरा समजले,
जेव्हा आयुष्याच्या अंतास पोहोचलो मी,
सुख म्हणजे जगाला प्रेम देणे, अपेक्षा न बाळगता,
उशिरा आलेल्या शहाणपणाचा उपदेश देत होतो मी.......
-भूपेंद्र परांजपे.

पहिली ओळख एका अनोळखीशी, बघता बघता साथ मिळते प्रेमाची,
दिवस सरतात महिने जातात, मनातील भाव समजू लागतात,
न बोलता हृदयाची भाषा समजू लागते, प्रेमाचे बंध असे जोडले जातात..
त्यातूनच नवे नाते फुलात जाते, अलगद गुंफते गाठ रेशिमगाठीची..............

अव्यक्त प्रेम

ती खुणावायला यायची मला,
तिच्या डोळ्यातील भाषा कधी उमगली नाही,
जेव्हा चिडायची ती,
कारण कधी कळलेच नाही,
खूप काही सांगायची मला,
मन तिचे कधी मी जाणलेच नाही,
अचानक दूर निघून गेली ती,
माझ्या हृदयातून गेली नाही,
माझे प्रेम होते तिच्यावर,
कधी मी व्यक्त केलेच नाही..
       --भूपेंद्र परांजपे

ते दूर देशी गेले,
स्वदेशाला मात्र विसरून गेले,
स्वदेशात काहीच नाही अशी समजूत आहे त्यांची,
शिक्षण आणि संस्कार मात्र इथूनच घेऊन गेले,
रुपया फार छोटा वाटतो आवडतात ह्यांना डॉलर.

वर्षातून सुट्टी काढून येताना, टाईट असते ह्यांची कॉलर,
मातृभूमीला असे हे सहज कसे विसरतात,
असे अनेक प्रश्न मनाला पडतात,
मुतृभूमिचे संस्कार कुठे कमी पडले,
कि ते दूर देशी गेले.......!!!!
--भूपेंद्र परांजपे

आठवणींच गाठोडं हे आपल्यापाशी कायम असतं,
ह्या आठवणींतून बरंच काही शिकायचं असतं,
हेच गाठोडे माणसांची पारख शिकवते,
जीवनाची सूत्रे अलगद समजावते...
--भूपेंद्र परांजपे

चंद्रमेघांची सावली गडद होती,
त्या सावलीत चांदणी साद देत होती,
तिचा प्रकाश मार्ग दाखवत होता,
सावलीच्या मागे उजेड असतो सांगत होता,
प्रकाशास पाहायची दृष्टी तुला जिंकायची आहे,

वाईट आणि चांगले ह्याची जाण् ठेवायची आहे,
यत्न केलेस तर यश सहज गवसेल,
सावलीतला चंद्र हि पूर्ण दिसेल,
सावली सोबत नाही सोडत, माणसे सोबत सोडतात........
सावली जितकी गडद तितका तू तेजोमय,मेघ सांगून जातात............!!!
--भूपेंद्र परांजपे

रोज जगायचे रोज मारायचे,
मग कोणासाठी रडायचे न् हसायचे,
काट्यांवर चालणारे पाय स्वार्थासाठी रक्तात भिजवायचे,
सुखासाठी धडपड पण सुखाचा थांग लागत नाही,
डोंगराएवढे दुःख मात्र उगाच पदरी बाळगायचे,

भोग-वस्तूंमध्ये आनंद परमानंद विस्मरणी,
व्यर्थ उदासीनतेचे गीत गुणगुणायचे......
--भूपेंद्र परांजपे

माणसांमध्ये असताना मी एकटा का असतो,
आठवणींत तिच्या मी माझा नसतो,
हळुवार फुंकर घालायची ती माझ्या जखमांवर,
का वार केला मी तिच्या वर्मावर,
काट्यांची वाट आता..लाथाडले मी गवताच्या लाटेला,

थंड होती सावली ती,आता समोर जातोय धगधगत्या सुर्याला,
वेदना होती चालताना,रक्त सडा शिंपडतो;
चालता आठवणींत तिच्या, काट्यांचा मउ कापूस होतो,
.......आठवणीत तिच्या मी माझा नसतो.........
--भूपेंद्र परांजपे

डोळ्यात तिच्या एक वेगळी नशा असे,
उतरती हृदयी माझ्या मद्याचे प्याले जसे,
नाजूक चेहऱ्यावरचे भाव,
घेती मनाचा ठाव,
कब्जा घेतला तिने माझ्या हृदयाचा,
कळलेच नाही मी कसा झालो तिचा.......
--भूपेंद्र परांजपे

टाकुनी जुने वस्त्र नवे परिधान करतो,
आत्मा हि तसे शरीररूपी वस्त्र बदलतो,
जुने टाकुनी नवे आत्मसात करतो,
परी नव्याचा पाया हा जुनाच असतो,
जन्मोजान्मान्तारीचे नाते तुटत नाही,

ऋणानुबंधाचे बंध सुटत नाही.
नाजूक रेशीमगाठ बांधली जाते कोणाबरोबर,
गाठीत वेढलो जातो स्वतःबरोबर,
कुठे कोणाशी गाठ पडेल सांगता येत नाही,
मृत्युही कवेत घेतो थांगपत्ताही लागत नाही......
----भूपेंद्र परांजपे

सोबती सारे सुखाचे, आता समजले,
दुःखात कोणी नाही, आपणच आपले,
एकटेच असावे कायम, सोबत मन असावे,
मनाशी संवाद साधताना, दुःख विसरावे,
आनंदाच्या क्षणी सगळे प्रेम देतील,

स्वार्थ साधला कि लाथाडतील,
आपले म्हणता कधी परके होतात समजत नाही,
सवय असते आपल्यांची, सत्य मानण्यास मन धजत नाही,
एकट्याने एकट्यासाठी जगावे कायम, पण जगास प्रेम द्यावे,
अलिप्त पणा जपावा, भगवंतास स्मरावे,
तो कधी एकट आपल्याला सोडत नाही,
तो हृदयी आहे आपल्या ह्याची मनास जाणंच नाही,
दुःखाची चिंता आता गेली लयाला,
मन धावते भगवंताकडे, एकटेपणा घालवायला.......
--भूपेंद्र परांजपे

आयुष्यात तू आलीस, न् आयुष्याच बदलून गेलीस,
काट्यांच्या वाटेवर फुलांचे ताटवे,
न् वादळात भरकटलेल्या जहाजाचे सुकाणे होऊन गेलीस,
आयुष्याच्या ह्या वाटेवर तुझ्या कणखर मनाची सोबत,
न् संकटांवर मात करण्याचा विश्वास देऊन गेलीस,

सोबती होतीस तू म्हणून इथवर आलो,
सोडताना ती अनेक आठवणी सोडून गेलीस,
डोळे पाणावले माझे जेव्हा........
तेव्हा कधी पावसाच्या थेंबाने,उन्हातल्या सावलीने हजारदा स्पर्शून गेलीस....
न् तू सोबत कायम माझ्या ह्याची जाणीव देऊन गेलीस.........
-भूपेंद्र परांजपे.

स्वयं प्रकाशी ती, मी तिच्या प्रकाशात जगणारा,
प्रेमस्वरूप सरिता ती ,मी त्यात चिंब होणारा,
ईश्वर-स्वरूप ती, मी नतमस्तक होणारा,
आशीर्वाद-प्रदायीनी ती, मी प्रगती-पथावर जाणारा.....
-- भूपेंद्र परांजपे.

थोडा अडकलोय, जरासा फसलोय, किंचितसा गुंतलोय, तिच्या हृदयात,
हलकेच टोचणे, नाजुकसे बोलणे, नजरेचे इशारे, वार करिती माझ्या हृदयात,
तिचे मधुर हास्य, मौनातलेही गोड भाष्य, घर करिती मनात
कल्लोळ भावनांचे, अव्यक्त शब्दांचे, दाटून येती डोळ्यात..
काहूर विचारांचे, शल्य विरहाचे, बाहेर पडती अश्रू रूपात................
-- भूपेंद्र परांजपे

जीवन

जीवन ....
पाण्यासारखं निर्मळ असतं,
समुद्रासारखं खोल असतं,
व्याख्या करता येत नाही त्याची,
कारण अवकाशासारखं विशाल असतं,
गर्भात उगम पावून,
अंतास मातीत मिसळणार असतं,
जगण्याच्या अर्थाची उकल,
काढायला लावणारं ते एक कोडं असतं........
जीवन हे अस असतं.........
--भूपेंद्र परांजपे

तनहाई में तेरी याद आती है, तो में तनहा कैसे....
तेरी याद हमेशा साथ है, तो में तनहा कैसे...
तेरा साया हमसफर है मेरा, तो में तनहा कैसे..
तेरी मोहोब्बत है जिंदगी के लिये, तो में तनहा कैसे......
--भूपेंद्र परांजपे.