रोज जगायचे रोज मारायचे,
मग कोणासाठी रडायचे न् हसायचे,
काट्यांवर चालणारे पाय स्वार्थासाठी रक्तात भिजवायचे,
सुखासाठी धडपड पण सुखाचा थांग लागत नाही,
डोंगराएवढे दुःख मात्र उगाच पदरी बाळगायचे,

भोग-वस्तूंमध्ये आनंद परमानंद विस्मरणी,
व्यर्थ उदासीनतेचे गीत गुणगुणायचे......
--भूपेंद्र परांजपे